Օգոստոսի 30-ին Մուրադխանլույում անմահացավ բանաստեղծ, ազատամարտիկ Աղվան Մինասյանը

134

Ես ցանկանում եմ
Վերստին ծագել,
Սակայն այս անգամ ոչ թե ուշացած,
Որ երբ նա ծագի,
Այլ լուսաճաճանչ արևից առաջ,
Ես կարողանամ քայլել ընդառաջ…

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Ու նորից խաչմերուկ, և նորից անցորդներ,
Ես և դու և նրանք.
նույն ճամփով գնացինք.
Թողնելով մի փոքրիկ ոտնահետք,
Որ քամին, անձրևը ջնջեցին:

Մեռնող շշուկներ
Իրիկնադեմին
Մահանում էին
Թողերն արևի:
Լույսը բարակել,
Մթնով բարակել,
Մթնով վարակվել,
Ու լսվում էին բառերը երգի:
Ամպը թևում էր,
Հովը երգում էր,
Ալիքներն էին գետում խարխափում:
Ծառիկներն էին
Լուռ թակվում մթնում,
Վերջին սոխակն էր նրանց գովերգում…
Իրիկնաժամի մեռնող շշուկներ,
Ձեր թախիծն իմ մեջ թերթեր է փոխում:

1988, դեկտեմբեր
Ցավը ծավալվում էր, խփվում էր պատեպատ,
Իսկ զանգերի սառած լեզվակները լռին
Ողբում էին, ու ողբը դառնում էր նվվոց.
Լեզվակները սառած երգում էին:

Կարմիր դագաղով անիծյալ
Կյանքն են տանում թաղելու

Երբ վերջալույսի կրակվող աչքը ըլնում է սեղան,
Եվ որտեղ որ է երկինքը հիմա թատրոն է տալու,
Մարդիկ ոռնում են մենակ մնացած գայլըրի նման.
Կարմիր դագաղով երազ ու սեր են տանում թաղելու:
Հորիզոնները վառվեցին կրքից՝ վայրենի ու խենթ,
Մութը ցրվում է՝ քարանձավներում իր վիշտը լալու,
Մարդիկ մենակ են ցավի ու թախծի թաց տրտմության հետ.
Կարմիր դագաղով թախիծ ու սեր են տանում թաղելու:
Աէյունոտ կեսօր. Հրդեհվե կյանքի ամայության մեջ,
Շուրջը ալիքվեց՝ Թանատոսի սև ստվերին հլու,
Գեղեցկությունը մեռավ մահացող թաց աջքերի մեջ.
Կարմիր դագաղով կյանք ու իղձեր են տանում թաղելու:
Արշալույսները լուռ խարխափում են մայրամուտի մեջ,
Այսօրվա օրը ո՞ւմ թարթիչներն է արցունքոտվելու,
Մարդիկ վշտի մեջ կանգնել են մենակ.
Կարմիր դագաղով սիրտ ու կրակ են տանում թաղելու:
Օրը էլ չունի ժամ ու ժամանակ՝ հաշված է ժամը,
Երկինքը տարավ արևին ուրիշ հողում վառելու,
Մարդկանց թողել են վախից դողալու մահվան սև վարակ.
Կարմիր դագաղով հառաջ ու լաց են տանում թաղելու:

Անանուն քար
Անանուն քարեր՝
Ցողված արցունքով,
Էլ ո՞վ է հիմա ձեզ այցի գալու,
Գիշերվա թանձր, անանց խավարում
Անձրևն է միայն ձեզ վրա լալու:
Եվ խուլ մի հաջոց.-
Քերբերի ձայնն է Հադեսի հեռվից:
Ես ին ոռնոցով կպատասխանեմ
Մեռած ողջերի խրթին աշխարհից:
Գիշերում անքուն ճռիկներ կերգեն,
Ես ձեր հոգու մեջ կաղոթեմ երկար,
Անունն իմ ձերին մի օր կխառնեմ,
Եվ իմ տապանն էլ մի օր կդառնա մի անանուն քար:

Մնաս բարով…
Շողն արևի համբույրի հետ
Բարձրացավ վեր,
Մնաս բարով:
Մի տղա է նայում հեռու՝ ապագայի երազներով:
Կռունկները ինձ մաղթեցին ՝
Մնաս բարով.
Ես զգացի մեծացել եմ արդեն դարով:
Աղբյուրների կարկաչ ձայնը մարեց օդում.
Մնաս բարով.
Ու ամառը գնաց հարավ՝ աշնան գալով:
Կռունկների վերջին ճիչը մնաց օդում.
Մնաս բարով:
Կթափառեմ էն խճճված աշնան ոսկե
Կածաններով՝
Մնաս բարով…