Թուրքական հետքը՝ ռազմավարությո՞ւն. մեր ազգային, պետական շահը և հայ ազգի հավիտենականության իրական հայեցակարգը պահանջում են այս կառավարության՝ օր առաջ իշխանությունից հեռանալը. «Ազգային օրակարգ»

181

ՀՀ կառավարության նիստում հերթական անգամ լսեցինք վարչապետի պոպուլիստական հայտարարությունը, այս անգամ՝ կրթական համակարգի բարեփոխումների վերաբերյալ: Նման բազմաթիվ հայտարարություններ արդեն երկու տարուց ավելի մեր հասարակությունը լսել է և չի տեսել դրանց արդյունքները, չի համոզվել դրանց իրավացիության մեջ: Որ վարչապետը երկիրը ղեկավարում է միանձնյա, և ինքն է պատասխանատու բոլոր կառույցների գործունեության համար, դա էլ փաստ է: Իսկ ու՞ր մնացին մյուս բոլոր ոլորտների մասնագետները, եթե ոլորտային հարցերը պետք է քննարկվեն բացառապես իշխող թիմի կողմից՝ առանց հաշվի առնելու հասարակության լայն շրջանակների և հակառակ տեսակետ արտահայտող մասնագետների կարծիքները:

Կառավարության ռազմավարական պատկերացումները պետք է լինեն Հայաստանի hանրապետության, նրա ժողովրդի ռազմավարական պատկերացումները, ոչ թե միայն վարչապետի կամ նրա նշանակյալների: Չափորոշիչների վերաբերյալ հնչեցված բազմաթիվ մասնագիտական կարծիքները (բուհերի մասնագիտական ամբիոններ, ՀՀ ԳԱԱ պատմության, գրականության ինստիտուտներ, Հայ առաքելական եկեղեցի, քաղաքական և հասարակական գործիչներ, առանձին անհատներ), ցավոք, ցույց տվեցին, որ կառավարության պատկերացումները արատավոր լինելուց բացի, վտանգավոր են, թշնամական և չեն բխում մեր երկրի ռազմավարական և անվտանգային շահերից:

Հանրության քննարկումներից հետո այն ինչ-որ չափով փոփոխվել է: Ինչ-որ չափով: Արդյոք փոփոխվածն էլ իշխանությունների պատկերացումների շրջանակներո՞ւմ էր: Եթե այո՛, ապա ի սկզբանե թող այդպես լիներ: Ինչո՞ւ էր «Հայ գրականություն» առարկան ներկայացվում 150 տարվա կտրվածքով և առանց «հայ» բառի: Ի՞նչ է, օտար երկրի համար գրված գրականության չափորոշիչ և ծրագի՞ր էր՝ հայկական ուղղվածությամբ: «Հայոց պատմություն» առարկան սկսվում է մ.թ.ա. 9-րդ դարով, դուրս թողնելով մեր փառահեղ պատմության կեսից ավելին:

Արածի ու չարածի վրա վերջերս, իբր, զարմացող Լևոն Տեր-Պետրոսյանը չափորոշիչը որակելով ազգային խայտառակություն, ամենևին ոչ վայել հիրավի փառահեղ պատմություն ունեցող հայ ժողովրդին, ևս այդքան է համարում՝ ընդամենը 2500-ամյա, տուրք տալով հայերի եկվորության սին, կեղծ տեսությանը, որն այսօր միայն թուրք-ադրբեջանական ուժերն են թմբկահարում: Ի դեպ, պատմության չափորոշիչներում թուրքական հետքը չի ժխտվել: Թուրքական հետքը՝ ռազմավարությո՞ւն: Պետակա՞ն ռազմավարություն: Ո՞ր պետության ռազմավարություն: Մի՞թե ուժեղ պետություն են ունենում՝ աշակերտին կրթելով կեղծ խաղաղասիրությամբ, թշնամու կերպարի վերացմամբ, թուրքին ներելու, ֆեմինիզմի գաղափարներով:

Սա այլևս ոչ միայն և ոչ այնքան կրթական հարց է, որքան լրջագույն սպառնալիք մեր ազգի ու պետության անվտանգության համար: Թերևս, հասկանալի է, թե ինչու է «նախագծում» բացակայում «հայրենասիրություն» հասկացությունը, ինչը հայաստանցի աշակերտին «Հայոց պատմություն», «Հայ գրականություն», «Հայ եկեղեցու պատմություն», «ՆԶՊ» առարկաների միջոցով սերմանվող հիմնաքարային գաղափարն է: Երեխայի մեջ հայրենիքի սահմանները պաշտպանելու բնական ձգտումը խրախուսելը, հայրենասիրություն ձևավորելը ռազմատենչություն չէ: Ընտանեկան ավանդույթները սրբազան դարձնելը գավառականություն չէ: Հայկական խորհրդանիշներով, հերոսների սխրանքներով և հերոսական պատմությամբ դաստիարակված սերունդն է, որ ստեղծում է պետություն-ազգ-բանակ եռամիասնությունը, բնական դաշինք, որն անպարտելի է ցանկացած թշնամու պարագայում: Վկան՝ Տավուշի մարզում վերջերս մեր զավակների կատարած անօրինակ սխրանքը, մեր ռազմական մասնագետների մարտավարական արվեստի բացառիկ դրսևորումները: ՀԱՅՈՑ ՀԱՎԻՏԵՆՈՒԹՅՈՒՆԸ և ուժեղ պետության հայեցակարգը երբեք չի եղել և երբևէ չի էլ լինելու սեռական կյանքի վրա կենտրոնացվածությունը, եսակենտրոնությունը, ընտանիքի թուլացումը: Դա է վկայում մեր պատմությունը: ՀԱՅՈՑ ՀԱՎԻՏԵՆՈՒԹՅՈՒՆԸ ամփոփված է մեր ժողովրդի ոգեղենության մեջ, որ անծանոթ է շատերին:

Քանի որ կառավարության կողմից առաջարկվող հայոց պետության հավիտենության հայեցակարգը այս խայտառակ, հակապետական և ապազգային չափորոշիչներն են և դրանց հիմքի վրա ստեղծված ծրագրերը, ապա մեր ազգային, պետական շահը և հայ ազգի հավիտենականության իրական հայեցակարգը պահանջում են այս կառավարության՝ օր առաջ իշխանությունից հեռանալը:

Նունե ԱՄԻՐՅԱՆ

«Ազգային օրակարգ» կուսակցության խորհրդի անդամ, «Կրթություն, գիտություն, մշակույթ» հանձնախմբի նախագահ

Անահիտ ՀԱԿՈԲՋԱՆՅԱՆ

հանձնախմբի անդամ, Բանասիրական գիտությունների թեկնածու